روانپزشکی سالمندان
در سالمندی، افسردگی و گیجی را به «سن» نسبت ندهید؛ بسیاری از این تغییرها قابل ارزیابی و درمان است. خواب تکه‌تکه، بدبینی تازه، افت حافظه یا بی‌قراری شبانه می‌تواند افسردگی، عوارض دارو، یا اختلال شناختی باشد. درد مزمن و تنهایی هم خلق را پایین می‌کشد و گاهی خانواده برای خواب یا درد، دارویی را بدون برنامه زیاد می‌کند. مراجعان مسن کمتر از رنج روانی حرف می‌زنند و بیشتر از بدن شکایت می‌کنند. در کلینیک دی شرح حال با همراه بیمار گرفته می‌شود تا داروهای فعلی، افتادن، و تغییر شخصیت با هم دیده شود.
انواع
نام‌ها از DSM-5-TR است. کاپلان و سادوک همین گروه‌ها را در فصل‌های بالینی شرح می‌دهد. این فهرست جای مصاحبه و تشخیص پزشک نیست.
DSM برای سالمندی فصل تشخیصی جدا ندارد. عنوان‌های زیر یا تشخیص رسمی DSM-5-TR هستند یا تصویری که روانپزشکی سالمندان در کاپلان و سادوک از افسردگی و روان‌پریشی دیررس جدا می‌کند.
تشخیص‌های DSM-5-TR
دلیریوم
اختلال توجه و هوشیاری با شروع حاد و نوسان در طول شبانه‌روز. اورژانس طبی است و با افت تدریجی حافظه یکی نیست.
اختلال عصبی‌شناختی خفیف
افت قابل‌سنجش در حافظه، توجه یا کارکردهای دیگر، در حالی که فرد هنوز امور روزمره را مستقل انجام می‌دهد.
اختلال عصبی‌شناختی عمده
افت شناختی که استقلال در زندگی روزمره را می‌گیرد. علت می‌تواند آلزایمر، بیماری عروقی، اجسام لویی یا علت‌های دیگر باشد.
اختلال بی‌خوابی
در سالمندی شایع است، ولی خودش یک تشخیص خواب است و باید از درد، دارو، آپنه و افسردگی جدا شود.
تصویرهای روانپزشکی سالمندان
افسردگی دیررس
تشخیص جداگانه‌ای در DSM نیست. نام بالینی افسردگی‌ای است که نخستین بار در اواخر عمر دیده می‌شود و باید از دلیریوم و اختلال عصبی‌شناختی جدا شود.
روان‌پریشی دیرآغاز
هذیان یا توهمی که خیلی دیر شروع شده است. در درسنامه جدا بحث می‌شود چون بیماری جسمی، دارو و اختلال عصبی‌شناختی اول باید کنار گذاشته شوند.
اضطراب در سالمندی
اغلب همان اختلال اضطراب فراگیر، هراس، یا اضطراب ناشی از بیماری طبی است؛ فصل اضطرابی تازه‌ای برای سالمند تعریف نشده است.