اختلالات خوردن
اختلال خوردن رابطهٔ اجباری با غذا، وزن یا پاکسازی است؛ این رژیم کوتاه یک مهمانی نیست و بدن را فرسوده می‌کند. محدودکردن شدید، پرخوری و بعد جبران، یا اشتغال دائمی به اندام می‌تواند قلب، الکترولیت و خلق را تهدید کند. در کنار مواد محرک، بی‌اشتهایی گاهی «اثر مطلوب» تلقی می‌شود و بیماری دیرتر دیده می‌شود. خانواده معمولاً سر سفره جر و بحث می‌کند و شخص بیشتر پنهان می‌شود. در کلینیک دی خوردن را کنار خلق، اضطراب و مصرف ماده ارزیابی می‌کنیم و اگر خطر جسمی بالا باشد، بستری را جدی می‌گیریم.
انواع
نام‌ها از DSM-5-TR است. کاپلان و سادوک همین گروه‌ها را در فصل‌های بالینی شرح می‌دهد. این فهرست جای مصاحبه و تشخیص پزشک نیست.
اختلال‌های تغذیه
پیکا
خوردن مداوم مواد غیرخوراکی، نامتناسب با سن و با فرهنگ، که دست‌کم یک ماه ادامه دارد.
اختلال نشخوار
بازگشت مکرر غذا از معده، جویدن دوباره یا بیرون ریختن آن، بدون بیماری گوارشی که این رفتار را توضیح دهد.
اختلال اجتناب یا محدودیت غذا
پرهیز از غذا به‌خاطر بی‌علاقگی، بافت، یا ترس از عواقب خوردن، طوری که وزن، تغذیه یا کارکرد اجتماعی آسیب می‌بیند. تصویر بدنی مختل نیست.
اختلال‌های خوردن
بی‌اشتهایی عصبی
محدود کردن انرژی دریافتی، ترس شدید از افزایش وزن، و اختلال در تجربهٔ وزن یا شکل بدن. نوع محدودکننده یا پرخوری-پاکسازی مشخص می‌شود.
پراشتهایی عصبی
دوره‌های پرخوری همراه با رفتار جبرانی، مثل استفراغ عمدی یا ملین، و قضاوت خود بر اساس وزن و شکل بدن.
اختلال پرخوری
دوره‌های پرخوری با احساس فقدان مهار، بدون رفتار جبرانی منظم که در پراشتهایی عصبی دیده می‌شود.