خانه می‌تواند مصرف را آسان کند یا سخت
خانواده تماشاچیِ بیماری نیست. بعضی مراقبت‌ها پیامد را جذب می‌کنند و مصرف را ارزان نگه می‌دارند؛ بعضی قاعده‌ها، بدون قطعِ رابطه، هزینهٔ مصرف را به خودِ شخص برمی‌گردانند.
زمینه
اختلال مصرف در خلأ رخ نمی‌دهد. کوپلو، اورفورد و ولمن سال‌ها نشان داده‌اند که نزدیکان هم فرسوده می‌شوند و هم، بی‌آنکه بخواهند، در تداومِ الگو نقش پیدا می‌کنند. دیدنِ این نقش، پیدا کردنِ مقصر نیست. پیدا کردنِ اهرم است.
کلمه‌ای که تشخیص نیست
هم‌وابستگی در گفتارِ عمومی یعنی گره خوردنِ حالِ یک نفر به نجاتِ نفرِ دیگر: ارزشمندی وقتی می‌آید که بحران مدیریت شود، و اضطراب وقتی می‌آید که کنترل از دست برود. DSM چنین تشخیصی ندارد. اگر رفتار را با این اسم ببندیم و به ویژگیِ شخصیت تبدیل کنیم، تغییر سخت‌تر می‌شود. سؤالِ مفید این است که این هفته کدام کارِ مشخص، دردِ کوتاهِ مصرف را از شخص گرفت و به خانواده منتقل کرد.
نشانه‌های رایج: پنهان کردن از فامیل، دروغ به محلِ کار، قرض گرفتن برای «این دفعه آخر»، تهدیدهایی که اجرا نمی‌شوند، و خشم از عضوی که مرز گذاشته است. خستگی، بی‌خوابی، و بیماریِ جسمیِ خودِ مراقب هم جزو تصویر است و اغلب نادیده گرفته می‌شود.
پنج مسیری که الگو را نگه می‌دارد
تعادلِ بیمارگونه: همه قبول کرده‌اند که موضوع را بلند نگویند تا خانه نترکد. مرزِ مخدوش: پول، اتاق، و رازِ شخص با رازِ بقیه یکی شده است. تقویتِ ناخواسته: هر بار بحران، توجه و پول می‌آید و روزهای آرامِ بدونِ مصرف توجهی نمی‌گیرند. شرم و انزوا: خانواده از جمع‌هایی که می‌توانستند تکیه باشند جدا می‌شود. انتقالِ خطر به نسلِ بعد: کودک قاعدهٔ «احساس را با پنهان کردن مدیریت کن» را یاد می‌گیرد، حتی اگر خودش مصرف نکند.
نظریهٔ مقصر دانستنِ والدین به‌عنوان علتِ اختلال‌های شدیدِ روان، پایهٔ علمی ندارد. اینجا حرف از علتِ واحد نیست. حرف از محیطی است که خطر را کم یا زیاد می‌کند.
چه چیزی خطر را کم می‌کند
یک رابط، یک قاعده، و یک پیامد که واقعاً اجرا شود. تقویتِ روزهایی که شخص در برنامه مانده، نه فقط تنبیهِ روزِ لغزش. حفظِ زندگیِ خودِ مراقب: خواب، کار، و یک نفر بیرون از بحران برای حرف زدن. دعوت به درمان در زمانِ مشخص، به روشی که مایرز در آموزشِ خانواده شرح کرده، نه تحقیرِ جمعی.
اگر کودک در خانه است، یا خشونت محتمل است، «حفظِ تعادل» اولویت نیست. ایمنی اولویت است و ممکن است به کمکِ بیرون از خانواده نیاز باشد.
این صفحه خانواده را بیمارِ دوم نمی‌نامد. می‌گوید رفتارِ خانه روی هزینهٔ مصرف اثر دارد و این اثر را می‌شود عوض کرد. پایهٔ آن پژوهشِ خانوادهٔ اعتیاد و تمایزِ بین مراقبت و تسهیل است.
نگاهِ نزدیک‌تر به التماس در برابر قاعده: التماس کوتاه است.